این قافله عمر عجب میگذرد!/دریاب دمی که با طرب میگذرد/ساقی غم فردای حریفان چه خوری/پیش آر پیاله را که شب میگذرد

                                                                                                   با تشکر ، نیکان پندی

                                                                                                        با تشکر ، نیکان پندی

چی شده مثل اینکه واقعا باید خداحافظی کرد.......همه چیز از یه روز شروع شد که با یکی از دوستام رفتم ساختمون راهنمایی.......آقاااااااااااااااای میـــــــــرسهیل، چرا موهات ریخته؟؟؟؟؟؟؟؟ درسته یه جوابی دادی ولی شبش فهمیدم چه اتفاقی افتاده.

از اون موضوع چند ماهیه میگذره خدا رو شکر که خطر رفع شد بازم کنارمونی تا این که چند روزی بود دوباره جای خالیت خلایی در مدرسه ایجاد کرد.

ساعت8:20 روز معلم

_ببخشید که تا الان سرپا نگهتون داشتیم خدا تمام بیماران اسلام مخصوصا آقای میرسهیلو شفا بده.

_دوباره چی شده؟

_میر سهیل ، میر سهیل ، میر سهیـــــــــــــــــــــل

_دوباره بیماریش شروع شده امروز میخوایم بریم خونش ساعت 5 همدیگرو میبینیم.

ساعت 5

_بهتره خونشون زنگ بزنیم تا خودشون بگن کی بیایم که راحت باشن

_..............الو؟ خانم میرسهیل من یکی از دانش آموزای آقای میرسهیل هستم میدونم امروز خیلی سرتون شلوغه میخواستم خودتون بگید کی بیایم که راحت باشید...

ساعت6

آدرس زیاد راحت نبود وقتی وارد آخرین کوچه شدیم نمیدونم چرا ولی این خونه مشخص بود ماله میرسهیله !

خانوم میرسهیل خیلی گرم و مهربون سلام کردن شاید سعی میکرد جو خونرو شاد نگه داره ولی وقتی اولین قطره اشک از چشمای بچه ها پایین اومد ایشون کنترل از دستشون خارج شد...

ساعت8:30

_اونطوری که خانومش میگفت من فکر نمیکنم زیاد دووم بیاره

_ولی اون به من قول داد دوباره میاد مدرسه اون هیچ وقت زیر قولش نمیزنه

.

.

.

ساعت10 جمعه 4 تیر

از خواب بلند شدم گوشیمو ورداشتم 12 تا اس ام اس اومده بود چی شده؟؟؟؟؟؟

اولی رو باز کردم باورم نشد بقیه هم با همین محتوا بود مشخص بود با شتاب زدگی نوشته شده.......بچه ها میرسهیلمون رفت

آقای میرسهیل این آخرین خاطراتی بود که از تو داشتم اگه بخوام خاطرات شیرین داخل مدرسه رو بنویسم هرگز تموم نمیشه ولی من زیر قولم نمیزنم تا زنده ام نمیزارم فراموش بشی چون میدونم خدا یه لپ تاپ با یه اینترنت نامحدود بهت داده تا این نوشته ها رو بخونی.

امروز تو را دسترس فردا نیست/و اندیشه فردات به جز سودا نیست/

حالی خوش باش اگر دلت شیدا نیست/کای باقی عمر را بها پیدا نیست

                                                                                                                     با تشکر ، نیکان پندی

به یاد استاد میرسهیل شمع بیفروزید .(کلیک کنید)

"میرهاشم میرسهیل در تیر 1318 در محله چهل تن شهر رشت متولد شد.

وی پس از پایان دوره شش ساله ی ابتدایی در مدرسه عسجودی واقع در چله خانه رشت وارد دبیرستان نوربخش استاد سرای رشت شد و پس از پایان دوره ی سوم تجربی را انتخاب کرد و دوره چهارم ، پنجم و ششم را در دبیرستان ادامه داد. وی در همان سال به دلیل علاقمندی به معلمی در دانشکده دانشسرای عالی تهران ( دانشکده تربیت مدرس کنونی ) شرکت کرد و موفق به قبولی در  رشته شیمی شد که در سال 1340 در این رشته فارغ التحصیل شد .

وی به دلیل عشقی که به معلمی و رشته شیمی داشت فعالیت خود را به عنوان معلم شیمی آغاز کرد و 6 سال اول را در آموزش و پرورش لاهیجان مشغول به کار شد ( مدارسی چون عبدالرضا فیاض لاهیجی و شهناز.)

ولی بدلیل شرایط خانواده و مراقبت از مادر سالخورده و  علاقه خود به شهر رشت به انتخاب خود به زادگاهش بازگشت که البته با مخالفت مسئولین آموزش و پرورش لاهیجان همراه بود اما با شرح شرایط خود مورد حمایت آن ها قرار گرفت .

وی کارش را از مدارسی چون امیر کبیر ، شاپور (بهستی کنونی) و اقبال آغاز کرد.

در سال 1373 وارد سمپاد رشت شد و در مقطع راهنمایی مشغول به تدریس شد ( او همیشه همگام با دانش آموزان بود و علم خویش را به روز می کرد ). وی در مدارس پروفسور رضا و نیک به تدریس خویش ادامه داد تا ..."

برگرفته از ویژه نامه ی استاد میرسهیل – نشریه سفید کرنگ

با اینکه بسیار حزن انگیز بود ، اما یاد میرسهیل یکی از معدود دلایلی بود که می توانست این چنین دانش آموزان قدیمی و جدید را دور هم جمع کند ، تمام کسانی که "توانستن" و "خواستند که بتوانند" حضور داشته باشند  قدمی برداشتند تا هرگز استاد قدیمی را  و همینطور تمام نگرانی هایی را که به ما آموخت و سعی داشت روزی از ما بازپس گیرد ،از یاد نبریم.

 حتما متوجه شده بودید که میرسهیل ، از آن زمره انسان هایی نبود که بتواند خاطره ی بدی به جای بگذارد ، شاید درس زندگی بود یا هر چیز ، اما تکبر را در آستین نداشت ، وقتی مورد احترام واقع می شد سرش را رو به زمین می گرفت و لبخندی بر لب می بست که جز فروتنی وجهه ی دیگری نداشت ، وقتی از دور رویت می شد ، مهم نبود چقدر دور ، همانقدر که به طرفش می رفتی راهش را کج می کرد تا حال و احوالی کند ، سوالی بپرسد  و ...

خاطرات میرسهیل ، اگر یکبار در ذهن گذرشان دهید ، در می یابید که خیلی چیز ها آموخته اید ، بزرگ و کوچک  اما موثر و مراسم روز یکشنبه در مجتمع میرزاکوچک فرصتی بود برای همه ی ما تا یاد او را باری دیگر مرور کنیم ، تمام الطافش را به یاد بیاوریم و فروتنیش را در دل تحسین کنیم ، و چنین خاطراتی به حدی دست نابردنی و خالص  هستند که تصور اینکه دیگر هرگز خاطره ای از معلم مسنمان نخواهیم ساخت احساس سنگینی می کنیم ، اشک میریزیم .

میرسهیل ، پرسش ، شیمی ، گچ و تخته و اخلاق به ما درس میداد ، هرگز فکر نمی کرد روزی برسد که عزاداری و غم را نیز از و فرا گیریم ، می گویند انسان های بزرگ اشتباهات بزرگی مرتکب می شوند ، استاد پیر ما انسان بزرگی بود ، اشتباهی نداشت ... شاید تنها اشتباهش این بود که مارا تنها گذاشت .

به امید روزی که غم و اندوه ، خاطراتی یکتا  را سبب شوند . استاد ! ما به یادت هستیم.

.M.K

چند ساعت پیش بود.... وقتی وارد مدرسه شدم اول زیاد چیزی نفهمیدم بعد از مدتی دوباره وارد این مجتمع شدم عجب حکایتی همیشه وقتی دوباره همو تو مدرسه میدیدیم فقط خنده بود و چیزای جالبی که پیش اومده بود ولی مثل اینکه اینبار تقدیر کاری کرده که یک روزم شده به مدرسه با دلی پر وارد این ساختمون بشم وقتی یکم شد دیدم ااااااااااا این که کیف آقای میرسهیل خودمونه چرا پس خودش نیست......آقای میرسهیل مگه نگفته بودی تا وقتی کنار بچه هام زندم، زدی زیر قولت......یادته وقتی آخرین بار اومدم خونت دیرم شده بود کلاس داشتم زودتر از بقیه بچه ها بلند شدم اومدم تو کنارت دستتو گرفتم گفتم شما چرا اینجا خوابیدین بلند شید بچه ها سر کلاس منتظرتونن........پیشونیتو بوسیدم آروم زمزمه کردی بازم میام........مگه میرسهیلم بدقولی بلد بودو من نمیدونستم

امروز پشت میزت نشسته بودی مگه میشه وقتی همه ی کسایی که تو زندگیت دوست داشتن یه جا باشن و تو رو صدا کنن و تو نشنوی..........بازم مثه اینکه وقت کم اومد میشه جلسه دیگه امتحانو لغو کنین؟؟؟؟؟ جونه من.......جلسه دیگه بیا و درس زندگیتو تموم کن و همه رو با هم امتحان بگیر که ما همه سر کلاس تو قبولیم.

گر بر سر لوح بودنی ها بوده است/پیوسته قلم ز نیک و بد فرسوده است/

ور روز ازل هر آنچه بایست بداند/غم خوردن و کوشیدن ما بیهوده است

                                                                                                 با تشکر، نیکان پندی

بزرگداشت استاد میرسهیل یکشنبه 89/4/13 ساعت 6 عصر در سالن اجتماعات سمپاد (میرزاکوچک خان) برگزار میشود امیدوارم تا ابد نوای میر سهیل میر سهیل در این مجتمع پایدار باشد.

هستي انسان شد از مرگ نبات/راست آمد اقتلوني یا ثقات/

چون چنين برديست ما را بعد مات/راست آمد اّنَّ في قتلي حيات

به نام خالق سلطان تخته و گچ

امروز سومین روز از دست دادن این استاد فرزانه بود و چه باشکوه بود همه آمده بودند تا بار دیگر بگویند نوای میرسهیل ، میرسهیل هرگز فرو نمینشیند

___________________________

بدین وسیله اعلام میکنم مراسم هفتمین روز عروج سلطان تخته و گچ چهارشنبه 89/4/9 بر سر مزار نورانی او اجرا خواهد شد.